Een blog in Kérona tijden

Jeetje wat heb ik veel te zeggen. Toch krijg ik het niet voor elkaar dat op ‘papier’ te zetten. Net als velen om mij heen vlieg ik alle kanten op. Niet naar oranje gebieden!

Er is zoveel te zeggen! Wat moet je zeggen? Mag je nog wel wat zeggen?

Ik schrik er toch wel van als Doutzen (geen fan) en Hamilton (wel fan) ineens dingen gaan melden op social media die kant nog wal slaan. Iconen – gezien hun volgelaars – die helemaal de weg kwijt zijn?

Geen reden om je zorgen te maken. Echt niet! Ze zijn goed in wat ze doen en ik verwacht niet meer van ze. Mooi zijn, hard rijden. Lekker blijven doen en gewoon verder je mond houden. Dom is zwak uitgedrukt. Ik ga er maar van uit dat iedereen dat vindt.

Zoals eerder geschreven voelde ik de bui al hangen eind januari. Voor mij was het geen ver van mijn bed show wat er in Wuhan gebeurde. Op gevoel zeg maar, ik ben geen viroloog. Ook geen bondscoach overigens.

Trouw kopte vandaag ‘De lockdown heeft de meeste van ons mentaal juist goed gedaan’. Daar ben ik het in mijn geval mee eens.
Er is nog geen moment van paniek geweest.

Introvert als ik ben geniet ik van de rust. Vorig jaar een oog verloren, de Kéronacrisis en een klant failliet met een behoorlijke openstaande post. Een beste gifbeker om leeg te drinken.

Toch slaap ik er geen nacht slechter van. Ben wel wat gewend. Ik heb mijn postzegels weer herontdekt. Ik ben lekker aan het klussen en heb net genoeg werk om dat te financieren. Gewoon even lekker met andere dingen bezig zijn is ook wel eens fijn.

Het enige wat ik heel erg mis is druk op de ketel. Die druk leg ik mezelf nu op. Het is allemaal geen moeten, maar ik heb behoefte aan die druk. Als de uitdagingen niet van buitenaf komen verzin ik ze zelf.

Never waste a good crisis!!!

N.B. De header foto ? Ik vind vliegtuigen gewoon leuk!